Κάποιες φορές όλοι το νιώθουμε.. σίγουρα. Να σκέφτεσαι πως όλα σου πάνε χάλια, πως όλα είναι βαρετά, μουντά και καταθλιπτηκά.. 'Εχεις προπόνηση; Πω.. πως θα πας ως εκεί.. Και πω.. θα τα πας καλά; Ή πάλι τελευταίος θα βγεις και καταιδρωμένος.. και κουρασμένος και και.. Έχεις να βγεις με φίλους σου; Μήπως δε περάσεις τελικά καλά όσο πιο παλιά; Ή μήπως κάτι άλλαξε μήπως φταις εσύ; Μήπως.. μήπως; Απλά αυτές τις στιγμές, που το σπίτι σου σού φαίνεται πολύ μεγάλο και άδειο, και μετά πολύ μικρό σα να μη χωράς, σα να πνίγεσαι, ή οταν είσαι σαν άγνωστη μέσα στο πλήθος, ο κόσμος μιλάει, γελάει, φωνάζει, σε κοιτάει αλλά δε σε βλέπει.. Αυτές τις στιγμές... Απλά δε ξέρω τι πρέπει να κάνεις. Αν το ξέρει κανείς.. ή αν το βρω.. well, I guess θα το μάθουμε. :)
No comments:
Post a Comment