Πισω-γυρισματα

Ναι, δεν είναι ψέματα. Έχω συχνά την ανάγκη να επιστρέψω εδώ και να διαβάσω παλιές μου αναρτήσεις που μου θυμίζουν το ποια ήμουν, ποια είμαι και ποια θέλω να είμαι. Μου θυμίζουν πώς έφτασα εδώ και αν τελικά έκανα το σωστό ή όχι. Θυμάμαι, από πάντα, ο μεγαλύτερος μου φόβος ήταν να μην είμαι αληθινή. Να μην ανακαλύψω, βασικά, αυτό που πραγματικά είμαι. Οκ, ήμουν ας πούμε πάντα καλή μαθήτρια, με κρίση, με φίλους, κοινωνική και αστεία κλπ με τα κομπλεξάκια μου και τις σάικο ιδέες/εμμονές μου αλλά.. ήμουν αληθινή; και κυρίως είμαι τώρα;
Ούτε αληθινή ξέρω αν είμαι, ούτε ευτυχισμένη. Ααααν αυτό μπορεί να υπάρξει ποτέ.. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά για τον εαυτό μου είναι ότι έχω αγάπη μέσα μου να δώσω. Κάποιες φορές νιώθω πως πραγματικά ζω για αυτά τα χαμόγελα και τις αγκαλιές που παίρνω από άτομα που έχω βοηθήσει και έχω κάνει ενα 'τσακ' πιο χαρούμενα. Και αυτό με γεμίζει.
Όταν ήμουν πιο μικρή, δεν είχα πλάνο για τη ζωή μου. Ήξερα από τότε π θυμάμαι τον εαυτό μου ότι θα γίνω γιατρός (τόοοση σιγουριά) και that's all. No plan B, αλλά καθώς φαίνεται και χωρίς plan A. Ναι οκ, θα περάσω σε αυτή τη σχολή και μετά; Τι γίνεται μετά; Τι θέλω από τη ζωή μου; Και εντάξει, ήμουν 16-17 χρονών. Πού να ξερα; Μα και τώρα είμαι 22 και ακόμα δε ξέρω. Ξέρω κάποια άλλα πράγματα.. Ξέρω ότι θέλω να εξασκώ τα "ταλέντα" μου, αν μπορούμε να τα πούμε έτσι γιατί με κάνουν πιο χαρούμενη και ολοκληρωμένη. Να τραγουδάω, να παίζω πιάνο και μουσική, να παίζω θέατρο (απο μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός στην Αμερική, ειναι too late για αυτό το dream;;;), να διδάσκω και να μαθαίνω σε παιδιά και γενικά ανθρώπους μια γνώση,οτιδήποτε!, να κάνω όσους ανθρώπους μπορω να γελάνε και να νιώθουν άνετα, να μπορούν να ανοιχτούν και να τους φεύγει ένα βάρος. Να κάνω με τον δικό μου τρόπο, έστω ενα μικρο βήμα, τον κόσμο λίγο πιο όμορφο.
Και φυσικά, θα ήθελα.... να ζήσω τον έρωτα. Σπάνια μιλάω για αυτά αλλά σαν να ένιωσα μια ανάγκη μέσα μου αυτόν τον καιρό να ανοιχτώ για αυτό το θέμα. Φυσικά σαν παθολογικά ντροπαλή σε αυτά δε θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά ο αμοιβαίος έρωτας, τα βλέμματα με νόημα, τα μηνύματα, τα ξενύχτια,το άγγιγμα των χεριών και το ηλεκτρικό ρεύμα σε κάθε ματιά.. είναι κάτι που θα ήθελα πολύ να ζήσω. Ίσως, βέβαια, να μην είναι για εμένα. Ίσως να μην είμαι και εγώ η ίδια έτοιμη γιατί δεν έχω ακόμα αποδεχτεί τον εαυτό μου στο 100% του, και να πρέπει να ωριμάσω κι άλλο. Έχω μεγαλώσει νιώθοντας πως ο έρωτας δεν είναι για μένα.. χωρίς να σημαίνει πως δεν έχω λάβει αγάπη στη ζωή μου..γιατί έχω. Αλλά η ερωτική αγάπη για μένα είναι κάτι τόσο δύσκολο..τόσο σύνθετο και μακρινό. Σα να είμαι ακόμα πολυ "μικρή" σε αυτόν τον κόσμο για να το πιάσω, να το αγγίξω. Πίστευα και πιστεύω πως, ώντας περίεργος γενικά άνθρωπος, είμαι γεννημένη για δύσκολες και περίεργες καταστάσεις. Δύσκολοι έρωτες, πιθανώς age gaps και γενικά situations που βάζανε μέσα όρια και ανθρώπινα πάθη και ηθική. Γιατί μου άρεσαν τα δύσκολα. Όσο περνάει όμως ο καιρός, νιώθω πως αυτό ίσως ειναι κατάλοιπο 'παιδικότητας',ανωριμότητας και αφέλειας πάνω στο θέμα, που προσπαθεί να τα περιπλέξει όλα και να τα κάνει πιο εντυπωσιακά και 'κινηματογραφικά'. Γιατί έτσι μου αρέσουν. Ίσως η αληθινή αγάπη και ο υπαρκτότερος έρωτας είναι ο πιο απλός. (..)
Εύχομαι ο Μάης να φύγει ήρεμα και να πάρει μαζί του κάθε τι βαραίνει τη ψυχή μας!
Και όταν ξαναβρω την ανάγκη και ξαναεπισκευτώ αυτή τη σελίδα, να είμαι ένα στάδιο πιο κοντά σε αυτό που τελικά για εμένα θα σημαίνει "ευτυχία".

Κατερίνα