ασχημες μερες. κουραστηκες.. κυριως ψυχολογικα. κομματια.
αυτη η βδομαδα ειναι απο αυτα τα βραδια, ξερεις, που δεν μπορεις να κοιμηθεις και σκεφτεσαι σκεφτεσαι σκεφτεσαι και να κλαμα και τυψεις και και..
χωρις λογο (η και με) και ουφ. δε ξερω τι με εχει πιασει.
κατι περιεργο νιωθω, που δε το ενιωθα παλια. και μεσα στην ολη πιεση και τεταμενη ατμοσφαιρα,
επρεπε να υπαρχει και αυτο. Προτιμω να αναφερομαι σε αυτο στο ουδετερο γενος. Αυτο. Αυτο το συναισθημα, ας πουμε. Με τρελαινει. Δεν μπορω να ησυχασω.. Νευριαζω, πληγωνομαι, χαλιεμαι!
Θεε μου ποσο ηλιθια φαινομαι. Κοριτσακι..
Και σαν τωρα ειναι που χορευα με τα σεντονια στη μαμα μου και με εβγαζε βιντεακια. Ή που ζωγραφιζα κομιξ και εγραφα ιστοριες, σιγουρη για το ταλεντο μου για το οποιο θα γινομουνα γνωστη καποια μερα. Και να μαι στο δημοτικο να γινομαι η αρχηγος των μαγισσων (η Will απο τις Witch προφανως, οσο και αν συμπαθουσα την Irma πιο πολυ!) και να κανουμε μαγικα και αλλα. Και τωρα ειμαι στο χωριο μου και κανω βολτα με το παλιο ποδηλατο της θειας μου, και περιπλανιεμαι μεσα στην εξοχη και τη φυση και δεν σκεφτομαι τιποτα, δεν με αποασχολει τιποτα, και τρεχω και ο αερας με χτυπαει στο προσωπο, και γω τον αγαπαω. Και τωρα να που μεγαλωσα λιγο και ενιωσα τις πρωτες ταχυπαλμιες, και προδοσιες και ζηλειες. Αστειες για τωρα, μα πονουσαν τοσο πολυ τοτε.
Και τωρα δε ξερω, η διαθεση μου περπαταει πανω κατω σε ενα σκοινι. Ακροβατει. Και το παραμικρο που αφορα αυτο την επηρεαζει. Την ριχνει ξαφνικα κατω ή της δινει σιγουρια και τη σταθεροποιει να συνεχισει τη διαδρομη της.
Και μετα ειναι και οι φιλοι. Και η απομακρυνση. Και η ελλειψη υπνου. Η ελλειψη αγαπης. Ολες τις ελλειψεις μπορεις να τις αντεξεις, εκτος απο την ελλειψη υγειας (ποτε κατι πανω απο αυτο. ποτε) και αγαπης.
ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΑΑΑΑΔΥ.
(η εμπνευση για τα παλαια χρονια, αν και γενικα ειναι κατι που γενικα αποζητω και εχει προηγηθει και σε αλλες παλαιοτερες αναρτησεις, ερχεται απο τις σκεψης μιας φιλης, απο αυτον τον χωρο. ευχαριστω για οσα με βοηθησε να σκεφτω, και της ευχομαι ολα να πανε οσο καλυτερα μπορουν. α. και αν δεν αφησουμε καποια πραγματα πισω, θα υπαρχουν παντα. απλα, τα αφηνουμε!)
αυτη η βδομαδα ειναι απο αυτα τα βραδια, ξερεις, που δεν μπορεις να κοιμηθεις και σκεφτεσαι σκεφτεσαι σκεφτεσαι και να κλαμα και τυψεις και και..
χωρις λογο (η και με) και ουφ. δε ξερω τι με εχει πιασει.
κατι περιεργο νιωθω, που δε το ενιωθα παλια. και μεσα στην ολη πιεση και τεταμενη ατμοσφαιρα,
επρεπε να υπαρχει και αυτο. Προτιμω να αναφερομαι σε αυτο στο ουδετερο γενος. Αυτο. Αυτο το συναισθημα, ας πουμε. Με τρελαινει. Δεν μπορω να ησυχασω.. Νευριαζω, πληγωνομαι, χαλιεμαι!
Θεε μου ποσο ηλιθια φαινομαι. Κοριτσακι..
Και σαν τωρα ειναι που χορευα με τα σεντονια στη μαμα μου και με εβγαζε βιντεακια. Ή που ζωγραφιζα κομιξ και εγραφα ιστοριες, σιγουρη για το ταλεντο μου για το οποιο θα γινομουνα γνωστη καποια μερα. Και να μαι στο δημοτικο να γινομαι η αρχηγος των μαγισσων (η Will απο τις Witch προφανως, οσο και αν συμπαθουσα την Irma πιο πολυ!) και να κανουμε μαγικα και αλλα. Και τωρα ειμαι στο χωριο μου και κανω βολτα με το παλιο ποδηλατο της θειας μου, και περιπλανιεμαι μεσα στην εξοχη και τη φυση και δεν σκεφτομαι τιποτα, δεν με αποασχολει τιποτα, και τρεχω και ο αερας με χτυπαει στο προσωπο, και γω τον αγαπαω. Και τωρα να που μεγαλωσα λιγο και ενιωσα τις πρωτες ταχυπαλμιες, και προδοσιες και ζηλειες. Αστειες για τωρα, μα πονουσαν τοσο πολυ τοτε.
Και τωρα δε ξερω, η διαθεση μου περπαταει πανω κατω σε ενα σκοινι. Ακροβατει. Και το παραμικρο που αφορα αυτο την επηρεαζει. Την ριχνει ξαφνικα κατω ή της δινει σιγουρια και τη σταθεροποιει να συνεχισει τη διαδρομη της.
Και μετα ειναι και οι φιλοι. Και η απομακρυνση. Και η ελλειψη υπνου. Η ελλειψη αγαπης. Ολες τις ελλειψεις μπορεις να τις αντεξεις, εκτος απο την ελλειψη υγειας (ποτε κατι πανω απο αυτο. ποτε) και αγαπης.
ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΑΑΑΑΔΥ.
(η εμπνευση για τα παλαια χρονια, αν και γενικα ειναι κατι που γενικα αποζητω και εχει προηγηθει και σε αλλες παλαιοτερες αναρτησεις, ερχεται απο τις σκεψης μιας φιλης, απο αυτον τον χωρο. ευχαριστω για οσα με βοηθησε να σκεφτω, και της ευχομαι ολα να πανε οσο καλυτερα μπορουν. α. και αν δεν αφησουμε καποια πραγματα πισω, θα υπαρχουν παντα. απλα, τα αφηνουμε!)
No comments:
Post a Comment