Πρεπει εμεις οι ανθρωποι να ειμαστε πολυ αστειοι τελικα. Ειναι απιστευτο πως αλλαζει η διαθεση μας απο τη μια στιγμη στην αλλη.. πως; απο την πληρη απογοητευση και δυστυχια οδηγουμαστε μεσω καποιων χαζων ,θα μπορουσαμε να πουμε, περιστατικων στην ευτυχία και την αισιοδοξία. Και εγω μπορω να πω, το παθαινω αρκετα συχνα αυτο. Τοσο συχνα, που με τρομαζει. Ειναι περίεργο, αλλα καποια πραγματα μεσα σου δεν μπορεις να τα ελεγξεις. Απλα συμβαινουν.!
----------------------------------
Σημερα, μετα απο 5 μήνες περίπου, πήγα ξανά στον όμιλο της ιστιοπλοίας μου. Αυτός ο χώρος πάντα με γέμιζε και με γεμίζει συναισθήματα. Άλλωτε φόβο, άγχος και ανησυχία, άλλωτε αισιοδοξία, χαρά και ανυπομωνησία. Και άλλωτε νοσταλγία.. Αναμνήσεις. Δεν έχω και περάσει και λιγα εκει. Μόνο αν τα σκεφτείς όλα, θα κλάψεις και θα γελασεις με τα όσα εχω περασει. Συγκινήθηκα πολύ σημερα που λετε. Είδα τον προπονητη μου -ποσο τον λατρευω αυτον τον ανθρωπο! εχει φερθει τοσο υπεροχα.. και εγω ειμαι απαισια! πφ.- και παλιους συναθλητές μου. Φίλους, και απλά γνωστούς. Ρίξανε και τον σταυρό και παρά τις τρομερα αντιξοες συνθήκες (9?? μποφοοορ και κρυο κρυο κρυο!) έπεσαν 9 άτομα εκ των οποίων 2 παιδάκια. Κλάμα εγώ. Πόσο υπέροχα ήταν.. Και ο όμιλος γεμάτος κόσμο, παιδικές φωνές και γονείς να φωνάζουν στα παιδάκια τους να προσέχουν και να φοράνε τις κουκούλες τους για ν αμην κρυώσουν. Δεν υπάρχει πιο όμορφη εικόνα, απο ανθρώπους να ασχολούνται και να προσπαθουν για κατι ομορφο. Οτι κι αν είναι αυτο. Οσο βλέπω τετοιες εικόνες, γεμίζω ελπίδα.. Για να έρθω και στα λόγια του αείμνηστου Παυλου, "εχε το νου σου στο παιδι, υπερασπίσου το παιδί γιατί αν γλιτώσει το παιδι υπαρχει ελπιδα!"
----------------------------------
Και για να τελειωσω, ημαστε καλεσμενοι στο σπιτι μιας φιλης που γιορταζε. Περναμε καλα! Απλα μεγαλωνουμε. Με οτι συνεπειες αυτο μπορει να εχει...
Χρονια πολλα σε οσους γιορταζουν, να χαιρομαστε οικογενεια και φιλους, και να εχουμε παντα κοντα μας αυτους που αγαπαμε και μας αγαπανε..! Καλο μας βραδυ :)
----------------------------------
Σημερα, μετα απο 5 μήνες περίπου, πήγα ξανά στον όμιλο της ιστιοπλοίας μου. Αυτός ο χώρος πάντα με γέμιζε και με γεμίζει συναισθήματα. Άλλωτε φόβο, άγχος και ανησυχία, άλλωτε αισιοδοξία, χαρά και ανυπομωνησία. Και άλλωτε νοσταλγία.. Αναμνήσεις. Δεν έχω και περάσει και λιγα εκει. Μόνο αν τα σκεφτείς όλα, θα κλάψεις και θα γελασεις με τα όσα εχω περασει. Συγκινήθηκα πολύ σημερα που λετε. Είδα τον προπονητη μου -ποσο τον λατρευω αυτον τον ανθρωπο! εχει φερθει τοσο υπεροχα.. και εγω ειμαι απαισια! πφ.- και παλιους συναθλητές μου. Φίλους, και απλά γνωστούς. Ρίξανε και τον σταυρό και παρά τις τρομερα αντιξοες συνθήκες (9?? μποφοοορ και κρυο κρυο κρυο!) έπεσαν 9 άτομα εκ των οποίων 2 παιδάκια. Κλάμα εγώ. Πόσο υπέροχα ήταν.. Και ο όμιλος γεμάτος κόσμο, παιδικές φωνές και γονείς να φωνάζουν στα παιδάκια τους να προσέχουν και να φοράνε τις κουκούλες τους για ν αμην κρυώσουν. Δεν υπάρχει πιο όμορφη εικόνα, απο ανθρώπους να ασχολούνται και να προσπαθουν για κατι ομορφο. Οτι κι αν είναι αυτο. Οσο βλέπω τετοιες εικόνες, γεμίζω ελπίδα.. Για να έρθω και στα λόγια του αείμνηστου Παυλου, "εχε το νου σου στο παιδι, υπερασπίσου το παιδί γιατί αν γλιτώσει το παιδι υπαρχει ελπιδα!"
(I really miss this. uh)
----------------------------------
Και για να τελειωσω, ημαστε καλεσμενοι στο σπιτι μιας φιλης που γιορταζε. Περναμε καλα! Απλα μεγαλωνουμε. Με οτι συνεπειες αυτο μπορει να εχει...
Χρονια πολλα σε οσους γιορταζουν, να χαιρομαστε οικογενεια και φιλους, και να εχουμε παντα κοντα μας αυτους που αγαπαμε και μας αγαπανε..! Καλο μας βραδυ :)
No comments:
Post a Comment