η ζωη μου σε ταξη κι η καρδια σε αταξια

Περνάμε καλά. Τουλάχιστον έτσι νιώθουμε, αλλα αυτό δεν έχει σημασία;

Κυριακή βράδυ σε ένα σκοτεινό bar στη Πανόρμου όπου δύο παιδιά του σχολείου μας έπαιζαν μουσική και τραγουδούσαν. Τι υπέροχες φωνές, τι απίστευτα συναισθήματα, τι ταλέντα. Και γω να ουρλιάζω και να χτυπιέμαι -μιλάμε τα ήξερα όόόλα μα όλα! τι είμαι εγώ παιδάκι μου! χαχα- και και.. Νομίζω με κοιτάγανε λίγο περίεργα όλοι οι άλλοι, γιατί μάλλον παραφώναζα, άλλα ένιωθα τέλεια.!
Και σήμερα κρρρρύο. Ένα όμορφο πρωινό στο κέντρο. Στην Ερμού για δουλειές, στο Μοναστηράκι για βόλτα, χάζι.. Και λίγο διάβασμα -έως ελάχιστο! δε μπορώ να συγκεντρωθώώ ρε παιδιά, και ξέρω τι φταίει!- και μάλλον γυμναστήριο κατά το βραδάκι. 

Οργανωμένα τα περισσότερα. Σε τάξη.. 

Γιατί όμως μέσα μου δεν υπάρχει τίποτα σε τάξη;.. Γιατί τόσο πολύ να μην ξέρω τι θέλω.. Τι θέλω να είμαι, τι θέλω να κάνω, ποιον αγαπάω, ποιον ζηλεύω, ποιον μισώ; Και πότε θα τα ξεκαθαρίσω; Κι αν είναι ψεύτικο; ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ..