Δεξου το

Ησυχια.. Το μονο που ακουγεται ειναι το απεγνωσμενο γαβγισμα ενος σκυλου πολυ, πολυ μακρια, ο ενοχλητικος ηχος που αυθαδικα παραγουν μικρα εντομα που χανονται μεσα στους κηπους, και η μαυρη, σκοτεινη βουβαμαρα της νυχτας. Και κανενα πλασμα να μην ακους, να μη σε ενοχλει, να μην υπαρχει, η νυχτα εχει απο μονη της μια μελωδια. Εναν ηχο οικειο και σιγουρο, μα ανατριχιαστικο και ζοφερο αν δεν τον αφησεις να σε προστατεψει..
"Ημουν σιγουρη πως καποιος, κατι -δε ξερω!- μεσα μου, μού ειπε να το κανω αυτο".
Με αυτην την δικαιολογιση , στους αλλους, μα κυριως στον ιδιο της τον εαυτο, η μικρη σηκωθηκε απο το κρεβατι της και συρθηκε αργα αργα προς τον διαδρομο του στενοχωρου σπιτιου της. Το ροχαλιτο του πατερα της, ηταν αλλος ενας γνωριμος ηχος της νυχτας και εκανε πιο ασφαλη και σιγουρα τα βηματα της. Έπιασε και τραβηξε με δυναμη το πομολο της εξωπορτας, ετοιμη να ξεχυθει εξω. Να πραξει οσα 'υπερογκες δυναμεις την καλουσαν να' . Μα ενας δυνατος κροτος της διακοψε ευθυς το παραμυθι. Η πορτα ηταν κλειδωμενη.. Και ετσι, ξεπερασε το μεσα της. Και το καταφερε, επειδη και μονο, το δεχτηκε.