Uhu

Αυτη η περιοδος ειναι η πιο πιεστικη ever! Οσο σκεφτομαι οσα εχω στο μυαλο μου..
Ομως αυτο καθε αυτο δε με ενοχλει, παντα μου αρεσε να ασχολουμαι με πολλα, ειδαλλως βαριομουνα.
Το προβλημα μου ξεκιναει απο το οτι θελω σε ολα να ειμαι καλη. Φοβαμαι την αποτυχια και την απογοητευση. Θελω να πετυχαινω σε οτι καταπιανομαι, και αυτο πιστεψε με ειναι μεγαλο ζορι. Θελω να γραψω  καλα, να παει καλα το ταδε συνεδριο, να παρω μερος στους αγωνες εκει και να εχω αξιοπρεπεη εμφανιση, να τραγουδισω εκει με τα παιδια και να ειμαστε σουπερ, να να.. Απο την αλλη, αν δε τα δοκιμασω τωρα ολα αυτα, ποτε? Του χρονου που θα τα εχω κοψει ολα? Θελω να τα προσπαθησω ολα αλλα ο φοβος του 'Α αυτη; Νταξει δε τρελαθηκα..' με κατατρεχει.
Μετα σκεφτομαι ΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗ ΓΑΜΩΤΟ; Και ομως τους εχω. Τους εχουμε αναγκη τους αλλους, δεν ζουμε μονοι μας. Μας επηρεαζει η γνωμη τους, η σταση τους και τα σχολια τους - αλλους περισσοτερο και αλλους λιγοτερο, αλλα μας επηρεαζει! Ουφ. Απλα ελπιζω αυτοι οι δυο μηνες να περασουν ας πουμε ΓΡΗΓΟΡΑ.! Σας φιλω