Δε ξερω γιατι θελω να το αναφερω, αλλα με ταραξε τοσο πολυ που θελω να προβληματιστουν κι αλλοι μαζι μου. Πραγματικα δε ξερω που θα παμε με αυτη τη κωλοκατασταση.
Περιμενω στη σταση του λεοφωρειου ωραια ωραια ενα αναθεματισμενο λεοφωρειο να με παει στο μετρο, με αλλους 4-5 στην σταση. Περνανε 10 λεπτα, ωσπου τσουπ εμφανιζεται ενα. "Πως το παθε.." γκρινιαζω και χωνομαι . Οχι φισκα, αρκετουτσικος όμως κοσμος. Εκει που καθομαι λοιπον, μετα απο κανα 5-6 στασεις κατι παιζει. Ακουμε τον οδηγο να μιλαει δυνατα-μαλλον να φωναζει σε καποιον. Ειχε ανοιχτη τη πορτα του τη μπροστινη και φωναζε φωναζε φωναζε. Η διπλανη μου σηκωνεται και κοιταει με περιεργεια τη φαση. Εγω διακριτικη και αδιαφορη συνεχιζω να ακουω μουσικη. Μεχρι που βλεπω τον τυπο εξω απο το λεοφωρειο -στον οποιο φωναζε ο οδηγος- να ορμαει μεσα στο λεοφωρειο και να τον πλακωνει σοτ ξυλο. --
Παιδια μιλαμε για ξυλο κανονικο. Μπουνιδι. Πιαστηκανε στα χερια, ο οδηγος καθισμενος και ο τυπος απο πανω του σα λυσσασμενος. Και ερωτω τωρα εγω, που παμε γαμω τη καταδικη μου; Τι κοσμος ειναι αυτος στον οποιο καλουμαστε να ζουμε που εχει μαθει και εχει καταληξει να λυνει τα προβληματα του με το ξυλο, και ποσο μαλλον ετσι στο ακυρο; Που ξερω γω οτι δε θα βγαλει κανενας τωρα κανα μαχαιρι η κανα περιστροφο να σου σβουριξει μια να πας απο κει που ρθες;;; Πως στο διαολο μπορουμε να ζουμε ετσι μεσα στην αδιαφορια και τη τρελα του καθενος;;!!
Ερωτω, και απαντηση δε βρισκω. "Το εξωτερικο ειναι η λυση", ακουμε και παρακουμε. Μα.. Ειναι; Γιατι αν δεν ειναι, δε μας βλεπω καθολου μα καθολου καλα. Φοβαμαι..
Περιμενω στη σταση του λεοφωρειου ωραια ωραια ενα αναθεματισμενο λεοφωρειο να με παει στο μετρο, με αλλους 4-5 στην σταση. Περνανε 10 λεπτα, ωσπου τσουπ εμφανιζεται ενα. "Πως το παθε.." γκρινιαζω και χωνομαι . Οχι φισκα, αρκετουτσικος όμως κοσμος. Εκει που καθομαι λοιπον, μετα απο κανα 5-6 στασεις κατι παιζει. Ακουμε τον οδηγο να μιλαει δυνατα-μαλλον να φωναζει σε καποιον. Ειχε ανοιχτη τη πορτα του τη μπροστινη και φωναζε φωναζε φωναζε. Η διπλανη μου σηκωνεται και κοιταει με περιεργεια τη φαση. Εγω διακριτικη και αδιαφορη συνεχιζω να ακουω μουσικη. Μεχρι που βλεπω τον τυπο εξω απο το λεοφωρειο -στον οποιο φωναζε ο οδηγος- να ορμαει μεσα στο λεοφωρειο και να τον πλακωνει σοτ ξυλο. --
Παιδια μιλαμε για ξυλο κανονικο. Μπουνιδι. Πιαστηκανε στα χερια, ο οδηγος καθισμενος και ο τυπος απο πανω του σα λυσσασμενος. Και ερωτω τωρα εγω, που παμε γαμω τη καταδικη μου; Τι κοσμος ειναι αυτος στον οποιο καλουμαστε να ζουμε που εχει μαθει και εχει καταληξει να λυνει τα προβληματα του με το ξυλο, και ποσο μαλλον ετσι στο ακυρο; Που ξερω γω οτι δε θα βγαλει κανενας τωρα κανα μαχαιρι η κανα περιστροφο να σου σβουριξει μια να πας απο κει που ρθες;;; Πως στο διαολο μπορουμε να ζουμε ετσι μεσα στην αδιαφορια και τη τρελα του καθενος;;!!
Ερωτω, και απαντηση δε βρισκω. "Το εξωτερικο ειναι η λυση", ακουμε και παρακουμε. Μα.. Ειναι; Γιατι αν δεν ειναι, δε μας βλεπω καθολου μα καθολου καλα. Φοβαμαι..
No comments:
Post a Comment