Δε κουράστηκες; -την ρωτησε. Ειλικρινά.. δε κουράστηκες;
Μου έχουν μάθει πως είναι το μόνο στο οποίο είμαι καλή- της αποκρίθηκε. Έτσι ήταν. Έτσι της μάθαιναν. Και συ; το δέχτηκες; συνέχισε τραβώντας μια τζούρα απο το κακοστριμμένο τσιγγάρο της.
Προσπάθησα να αντιδράσω. Να αποδείξω πως ΟΧΙ, μπορώ να το κάνω. Μπορώ να κάνω τους άλλους περήφανους. Μα δε το κατάφερα. Απογοητεύτηκα. Και τη μισώ την απογοήτευση.. απάντησε κοιτάζοντας την στα μάτια. Και τι κατάφερες;
Τι κατάφερα; Να γίνω γνωστή. Να γίνω ας πούμε πρότυπο για μικρά κοριτσάκια και να τραβάω τη προσοχή. Μη νομίζεις, είναι ωραίο και αυτό. Τον πρώτο καιρό είναι ωραίο. Είσαι όμορφη, φοράς ακριβά, κλέβεις, πίνεις, κλαμπίζεις, κοιμάσαι με αυτούς που όλες ονειρεύονται, ζεις τη ζωή στο φουλ. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις.
Μάλλον έτσι νομίζεις. Γιατί αυτός ο καιρός, είναι καιρός χαμμένος. Το ουράνιο τόξο που κρατάει πάνω απο 15 λεπτά, δε τ προσέχει κανένας πια.
Έκλεισε τα μάτια της και σταμάτησε τον διάλογο με τον εαυτό της. Πολλές φορές το παθαίνουμε όλοι αυτό. Ξέρουμε ποιο είναι το σωστό, μπορούμε ακόμα και να το αναλύσουμε και να επιχειρηματολογήσουμε, να πείσουμε κόσμο τι πρέπει και τι όχι, κι όμως κάνουμε αυτό το λάθος, αυτή την άμυαλη κίνηση -όποια και να είναι αυτή. Γιατί εκείνη τη στιγμή είσαι τόσο αδύναμος και τόσο δεν μπορείς να αντισταθείς που χάνεις τον έλεγχο. Και ενώ ξέρεις πως είσαι για πολύ παραπάνω είσαι εκεί, στον πάτο. Ότι κι αν είναι αυτός. Μπορεί ο πάτος για σένα να είναι η κορυφή για κάποιον άλλον. Έτσι είναι οι άνθρωποι.. Διαφορετικοί.
Έσβησε το τσιγάρο-υποσχέθηκε θα είναι το τελευταίο πακέτο της- και αναλογίστηκε μια φράση που της είπε μια καλή της φίλη. Το ουράνιο τόξο που κρατάει πάνω απο 15 λεπτά, δε τ προσέχει κανένας πια. Πόσο δίκιο είχε.
Μου έχουν μάθει πως είναι το μόνο στο οποίο είμαι καλή- της αποκρίθηκε. Έτσι ήταν. Έτσι της μάθαιναν. Και συ; το δέχτηκες; συνέχισε τραβώντας μια τζούρα απο το κακοστριμμένο τσιγγάρο της.
Προσπάθησα να αντιδράσω. Να αποδείξω πως ΟΧΙ, μπορώ να το κάνω. Μπορώ να κάνω τους άλλους περήφανους. Μα δε το κατάφερα. Απογοητεύτηκα. Και τη μισώ την απογοήτευση.. απάντησε κοιτάζοντας την στα μάτια. Και τι κατάφερες;
Τι κατάφερα; Να γίνω γνωστή. Να γίνω ας πούμε πρότυπο για μικρά κοριτσάκια και να τραβάω τη προσοχή. Μη νομίζεις, είναι ωραίο και αυτό. Τον πρώτο καιρό είναι ωραίο. Είσαι όμορφη, φοράς ακριβά, κλέβεις, πίνεις, κλαμπίζεις, κοιμάσαι με αυτούς που όλες ονειρεύονται, ζεις τη ζωή στο φουλ. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις.
Μάλλον έτσι νομίζεις. Γιατί αυτός ο καιρός, είναι καιρός χαμμένος. Το ουράνιο τόξο που κρατάει πάνω απο 15 λεπτά, δε τ προσέχει κανένας πια.
Έκλεισε τα μάτια της και σταμάτησε τον διάλογο με τον εαυτό της. Πολλές φορές το παθαίνουμε όλοι αυτό. Ξέρουμε ποιο είναι το σωστό, μπορούμε ακόμα και να το αναλύσουμε και να επιχειρηματολογήσουμε, να πείσουμε κόσμο τι πρέπει και τι όχι, κι όμως κάνουμε αυτό το λάθος, αυτή την άμυαλη κίνηση -όποια και να είναι αυτή. Γιατί εκείνη τη στιγμή είσαι τόσο αδύναμος και τόσο δεν μπορείς να αντισταθείς που χάνεις τον έλεγχο. Και ενώ ξέρεις πως είσαι για πολύ παραπάνω είσαι εκεί, στον πάτο. Ότι κι αν είναι αυτός. Μπορεί ο πάτος για σένα να είναι η κορυφή για κάποιον άλλον. Έτσι είναι οι άνθρωποι.. Διαφορετικοί.
Έσβησε το τσιγάρο-υποσχέθηκε θα είναι το τελευταίο πακέτο της- και αναλογίστηκε μια φράση που της είπε μια καλή της φίλη. Το ουράνιο τόξο που κρατάει πάνω απο 15 λεπτά, δε τ προσέχει κανένας πια. Πόσο δίκιο είχε.
No comments:
Post a Comment