Περασε σχεδον ενας μηνας

Περιεργοι καιροι.. Δυσκολοι. Δε ξερεις που ανηκεις και αν ανηκεις η αν προσποιεισαι..
Μου λειπουν καποια πραγματα που ξερω πως ποτε δε θα μπορεσω να εχω. Δε πειραζει ομως. Δε μπορουμε να κατεχουμε τα παντα. Και ,μεταξυ μας, δε χρειαζομαστε και πολλα/ υγεια, μια καλη οικογενεια, 1-2 φιλους και λιγο μυαλο.
Κααι γιατι ενω ξερουμε οτι αυτα που χρειαζομαστε ειναι τοσα λιγα, αποζητουμε τα παραπανω;..
Γιατι μας γοητευει η αξια και η σημασια που μας δινει ο κοσμος. Γιατι μας αρεσει να προκαλουμε και να γινομαστε ζητημα.
Καποια στιγμη ειχα φτασει να ζηλευω τον πατο. Επειδη ηταν το κεντρο της προσοχης, και ειχε και ενα πεπλο μυστηριου τυλιγμενο γυρω του-το τιποτα.
Τωρα πια περπαταω μονη μου -και ετσι θα συνεχισω..δεν ειναι και κανενας για μενα. προς το παρον..- και αναλογιζομαι ποσο χαζα ηταν ολα αυτα που με απασχολουσαν.
Και ποσο χαζα θα ειναι ολα αυτα που θα με απασχολουν!
Σαμπως δεν ειναι για αυτα οι ανθρωποι ομως..

Αναβω ενα τσιγαρο
και περπαταω

..μεχρι να βρω κατι που να μου προκαλει ενα συναισθημα

και θα το βρω! ολοι θα το βρουμε. :)