Ξέρω πόσο περίεργο φαίνεται αυτό που συμβαίνει. Να έρχομαι εδώ 3 χρόνια μετά και να αναζητώ καταφύγιο στον 16χρονο εαυτό μου! Δε νομίζω πως έιναι τυχαίο το ότι ένιωσα την ανάγκη να βρω αυτό το παλιό blog και να γράψω πάλι κάτι σε αυτές εδώ τις λευκές σελίδες.
Η προηγούμενη νέα αρχή δεν μου άρεσε. Και ήρθε η ώρα να της δώσω ένα τέλος.
Ίσως μετά απο 3 χρόνια, και μάλιστα πιο έντονα ηλικιακά χρόνια θα περίμενε κανείς, το λογικό να ήταν να έγραφα για το πόσα έχω ζήσει και πόσο έχω αλλάξει και τι έχω καταφέρει. Η αλήθεια είναι αυτή λοιπόν:..
Είμαι πιο χαμένη στο διάστημα από όσο ήμουν στα 16.
Δεν είμαι πραγματικά ευτυχισμένη.
Ευτυχισμένη είμαι μόνο στο εξωτερικό, σε ταξίδια και με ξένους ανθρώπους.
Δεν έχω γνωρίσει εναν άνθρωπο που να κάνει το μέσα μου να χορεύει.
Έχω σιχαθεί ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους.
Έχω έρθει σε βαθύτερη κόντρα με τον εαυτό μου όσο ποτέ.
Έχω κάνει άπειρες μαλακίες ηθελημένα και μη για να με πληγώσω.
Μου αρέσει αυτό που σπουδάζω αλλά η φοιτητική ζωή δεν είναι όπως την περίμενα.
Ακόμα νιώθω πιο άνετα μόνη μου παρά με οποιονδήποτε άλλον μαζί.
Αγαπώ συγκεκριμένη μουσική, που μου δίνει ζωή και κουράγιο και κάνει τη καρδια μου να χτυπά.
Ψάχνω τη μαγεία στη καθημερινότητα μου να με κρατάει ζωντανή.
Αποφάσισα να σταματήσω να κρύβομαι και να ντρέπομαι.
Αποφασίζω σιγά σιγά να αποδεχτώ ότι αγαπώ την τέχνη και ας μην με παρότρυνε η μητέρα μου.
ΕΙΜΑΙ συναισθηματικη, emotional, emo όπως θες πες το, και είμαι μια χαρά με αυτό.
Έχω θυμό, απογοήτευση, οργή, ζήλεια, λύπη, περιέργεια μέσα μου.
Ακόμα ψάχνω να με βρω.
Πρόσφατα αποφάσισα να κυνηγάω αυτά τα πράγματα που με κάνουν ζωντανή κάθε μέρα. Να νιώθω κάτι. Αυτά δεν είναι πολλά, αλλά είναι μαγικά. Σε βγάζουν από την άβυσσο της ανυπαρξίας και ασημαντότητας και σε βάζουν στο βαγόνι του τρελού λούνα παρκ του κόσμου που λέγεται ΖΩΗ.
Μπορεί για καιρό να μην είχα εισητήριο, αλλά πλέον παλεύω πολύ να πάρω μια θέση σε αυτό!
Σαν πρώτη αναγνωριστική ανάρτηση είναι αρκετά δυναμική, τρομαχτική και ασυνάρτητη θα έλεγα!
Είναι όπως και 5:33 το πρωί. Είμαι φυσικά άυπνη.
Αν πάρω κουράγιο θα συνεχίσω να γράφω. Να καταγράφω την προσπάθεια αυτή προς την κατάκτηση της αληθινής ζωής που κάποτε ελπίζω να κατακτήσω.
Καληνυχμερα
 |
| twenty one pilots- self titled album κάτι που μου δίνει ζωή. όλες μου οι σκέψεις χυμένες στο χαρτί/στις νότες/στ ; |
This might be the last post written in greek. English is my language for the past 2-3 years..
And long story short, me- a 21 yo girl with far too often existential crisis issues, comes back after 3 years to find shelter at her 16-17 yo self. The things that inspire me give me life. They keep me alive-
Goodnight and goodmorning
and hope to see u soon
x
No comments:
Post a Comment